In september 2025 moesten we afscheid nemen van labrador Amy. Zij kwam bij ons toen ze 12 weken oud was, na een operatie vanwege een open gehemelte waarmee haar carrière als hulphond niet meer door kon gaan. Kort na haar 12e verjaardag kreeg ze ernstige rugproblemen en twee weken later hebben we haar tot ons grote verdriet laten gaan. Maar leven zonder hond wilden we ook niet en als vrijwilliger bij Zino keek ik natuurlijk al vaker eens rond wat daar het aanbod was. Ons oog viel eerst op twee andere honden, maar mijn partner verdiepte zich in Franse waterhond Noni, een hond die al 5 maanden op de lijst stond.
Tja, overgevoelig voor prikkels en geluid (waaronder televisie) en een dikke krulvacht… is dat echt wat voor ons? Lang verhaal kort: we verdiepten ons in het ras, legden contact met herplaatser Barbara, maakten kennis met de eerste eigenaren en de hond en een halve week later woonde Noni bij ons. Vanaf dat moment noemden we haar Yara (prinses van het water).
Het was (en is) niet eenvoudig!
Na twee dagen kwam een nacht met veel braken (spanning?!), later blaasontsteking en een mogelijke voedselallergie, dus de dierenarts hebben we al regelmatig moeten bezoeken. Uitlaten was een ramp vanwege het trekken en het uitvallen naar alles en iedereen. De vachtverzorging was een uitdaging, want vastpakken, kammen, borstelen en waterblazen werd niet echt gewaardeerd. Maar wandelen op het strand was heerlijk: na twee dagen liep Yara los, ze meldde zich heel regelmatig tussen het jagen op meeuwen door en genoot volop. In de herfst was het gelukkig niet zo druk op het strand en in de duinen, dus we konden rustig opbouwen met contacten met andere honden, want dat ging er soms nogal stevig aan toe. Paarden of andere dieren en harde stemmen op de televisie leiden tot onrust en soms tot hilarische situaties als Yara even bij de voordeur gaat kijken waar dat paard is gebleven.
Met adviezen van de eigen trimmer en de fokker en engelengeduld bouwden we met vijf minuten per dag de verzorging op. Met een ander tuig en heel kleine stapjes lukte het steeds beter om ook in de buurt te kunnen wandelen, al blijven brommers, rammelende fietsen of aanhangers en vooral katten een uitdaging.
Nu zijn we zeven intensieve maanden verder. De dagelijkse verzorging wordt steeds meer een moment van samenwerking en quality-time. Soms gaat Yara er gewoon bij liggen! Wandelen in de duinen, op het strand en in het bos (zo nodig aan de lange lijn) gaat prima. En als ze los is kan ze met het commando ‘Door!’ prima andere honden passeren, zonder of na een heel korte interactie. Een rondje in het dorp wordt steeds leuker en meer ontspannen, zeker als we andere honden op ruime afstand passeren. Binnen kan ze, eigenlijk al vanaf de eerste dagen, goed haar rust vinden en uren lekker luieren. En soms hangt Yara de clown uit, door enthousiast speelgoed door de kamer te gooien, handdoeken te ‘stelen’ of andere gekkigheid uit te halen. Behalve heel harde kluiven is geen enkel speelgoed veilig voor haar tanden!
Bij dat alles is Yara een heerlijke, lieve en aanhankelijke knuffelkont en we zijn ontzettend blij met haar!
Ondine
